کربلا سرچشمه تمام گردبادهاي مقدس ، تمام توفان هاي زهد و خاستگاه پرندگاني است که حداقل پروازشان از خاک ، از خود تا خداست.
با نام کربلا هزار توفان نوح در دلت گريه مي کند، اندوه سرازيري چشم هايت را مي پوشاند و لباست سياه مي شود.
در عاشورا سر بريده خورشيد، منزل به منزل خدا را تلاوت مي کند و فردا چوب آن قدر جسور است که بر لب هايي که قرآن آيه آيه بر آن باريده ، نازل مي شود.
از آسمان زنجير مي بارد و دست ، و هيچ کوهي نيست که لالي ام را پژواک نشده باشد.
امروز عاشوراست ، و مادربزرگم باز هم براي سلامتي امام حسين سفر نذر مي کند و براي مسلمان شدن شمر صلوات مي فرستد.
عاشورا، واژه اي است که دل ها را تا چشم ها بالا مي آورد، و چشم را تا زمين ناگزير مي کند. واژه اي که مترادف «حسين» است.
امروز شيرين ترين فرهاد تاريخ ، عشق را به حماسه مي خواند، هر چند 72 رکعت عشق هم ، تشنگي کربلا را جواب نمي شود.
«حسين» واژه اي است که تاريخ را به حرکت درآورده است و جغرافيا شرمنده از آن است که جا پايش را گنجايش نمي شود.
«حسين» واژه اي است که آرامش جان ها را به توفان مي سپارد، و درختان به احترامش قيام مي کنند و شقايق ها داغدار تنهايي وي اند.
حسين گلي است که جهان با بويش ، بودن را شروع کرده است و ادامه خواهد داد.
نام حسين لحظه اي است باراني ، شفاف ، که روشنت مي کند و تا «نمي دانم کجا» مي کشاندت.
وقتي «حسين» بر زبانت مي وزد، سلول هايت آفتابي مي شوند. تمام آبشارهاي جهان به سمتت مي دوند، آرامشت را به توفان مي سپاري ، نام کوچک تمام گل ها را به ياد مي آوري و چون به لاله مي رسي ، بلند مي شوي ، کلاهت را برمي داري و شرمندگي ات را در يقه پالتويت پنهان مي کني.
نام «حسين» خورشيد را به انفعال مي کشد، چه رسد به «يزيد» که ياراي ديدن ستاره اي را هم ندارد.
این"حسين» کيست که تمام رودهاي جاري جهان از شط عطشان گلويش متولد شده اند و سيراب مي شوند و هر روز لبريز از آفتاب و آينه ، شرمنده گودالي مي شوند که سربلندتر از تاريخ است؟
این«حسين» کيست که تمام زنجيرها و سنج ها او را گريه مي کنند، و تمام رودخانه ها او را روزه دارند؟
حسين سرخ ترين نامي است که در تاريخ سرسبز مانده است.
اي «حسين»! نام تو پرواز را به ياد پرندگان مي آورد و عشق تو، آغاز شدني است که خنجر انجام آن است.
عطشاني تو چه کرده است که تمام آب هاي روزه دار را به ياد تو مي نوشيم و قاتلانت لايق لعنت مي شوند؟
اي حسين! کدام آتش را به نظاره بايستم که قد کشيدن سرخ خيمه هاي عصر عاشورايت را تداعي نکند؟
تو کيستي که دشت ماريه ، جنگلي از نيزه و شمشيري است که تو را پاره پاره عاشقند؟
اي حسين! از کدام جام نوشيده اي که شادابي ات ، مستي تمام شمشيرها را کفاف شده است و باران تير را به تنهايي قامت بسته اي؟
کدام اسب سفيدي است که نژادش به ذوالجناح نرسد؟
کدام شمشیر است که از تبار شمر نباشد؟

کدام بيابان است که پريشاني و پراکندگي کودکانت را دل به مويه نسپرده باشد؟
کدام شمشير است که پرواز دست هاي علقمه را شرمنده نشده باشد؟
شب از آن جهت تاريک است که از نژاد شمر است و سپيده تا از تبار سپيدي گلوي توست ، آفتاب هديه مي دهد.
عاشورا آفتاب هم عرق خواهد کرد در برابر خورشيدي که خدا را قرائت مي کند و شايد اشک خواهد ريخت بر گلويي که آسمان از آن متولد مي شود.در عاشورا ظلم جوان است و شمشير سپيده اي مقدس را سرخ مي آغازد. آب بخيل است و دريا مد شدن را به ياد نمي آورد. فرات عطشاني «رقيه» را کفاف نمي کند. قنداقه اي در پي آب در آسماني نه چندان دور، آوار خواهد شد و خدا از نازکترين گلوي تاريخ پژواک مي شود.
در عاشورا کسي تاريخ را ورق خواهد زد که نشان مزار مادرش بي نشان است ، مزاري که به وسعت جغرافيا است ، آن که عشق خاک پاي اوست

گرچه طوفانی ترین دریاست عشق خاک پای حضرت زهراست عشق

و نمي از غيرتش سال ها سماع هفت دريا را کفاف مي دهد. کسي که پدرش تا فراز شانه هاي وحي عروج کرده است و «آبروي ذوالفقار از سعي دست اوست.»
حالا عصر عاشوراست. دو خورشيد در مقابل هم راه مي روند، طبل ها همچنان مي کوبند و کودکان .ستارگان گمشده ی صحرايند.

لحظه ها لحظه های بی صبری است--- وکران تا کرانه ام ابریست

روح در هم شکسته را ما نم--- دل از درد خسته را مانم

زیر رگبار مانده ام تنها--- و گرفنار مانده ام تنها

آن کلافم که سخت بغرنج است ---ان وجودم که قسمت رنج است

آه لبخند من ترک برداشت ---بند در بند من تر ک برداشت

آفت اقتادست در کشتم--- پنبه کردند انچه را رشتم

دیده بان دلم به خواب افتاد--- ابهایم از اسیاب افتاد

چون شب بی ستاره دلگیرم---  دارم از اظطراب میمیرم

سفره موریانه ها شده ام ---به تب زرد مبتلا شده ام

شده کوه تحملم کاهی --- در بساطم نمانده است آهی

مثل قطب شمال یخ زده ام ---زیر برف ملال یخ زده ام

مثل کاغذ مچاله ام کردند--- و به اتش حواله ام کردند

ای شما مرده های در حرکت--- رفته از دست و بالتان برکت

و شما ادمید یا آهن ---یا مترسک میان پیراهن

یکنفر پیش چشمتان پرپر ---میزند چون سپند در مجمر

یکنفر مانده است در سرما ---و شما در عذاب از گرما

یکنفر تشنه نگاه شماست--- و اگر جان دهد گناه شماست

یکنفرلحظه لحظه میکاهد ---بی نصیب است و سیب می خواهد

سیب یعنی نصیب او باشی ---و چه خوب است سیب او باشی

چون ندارم محلی از اعراب--- در میان شما ای قبیله خواب

می روم عشق را مدد جویم ---وبه او درد خویش را گویم

السلام ای امام اینه ها ---ای فدایت تمام اینه ها

ذوق امداد نیست در احدی--- من به پایان رسیده ام مددی

زایری دردمند و بی اقبال--- ازگناه و ملال مالامال

السلام ای فروغ جاویدان--- ای ترا هر چه هست در فرمان

من دچار هجوم پاییزم ---و ببین لخته لخته می ریزم

با تو ای مهربان سخن دارم ---زندگی نیست این که من دارم

دامن الوده و پشیمانم ----کهکشان کهکشان پشیمانم

در نهادم حلول کن ای عشق --- تشنه ات را قبول کن ای عشق 

هر که با ما بود از ما مي گريخت 

چند روزي هست حالم ديدنيست

حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم

گاه بر حافظ تفاءل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

يک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما زياران چشم ياري داشتيم

خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

تو کبوتر

من بام 

می پری از لب من نا آرام 

دل سر خورده من 

مانده در حسرت یک جرعه سلام ..... 

تو کبوتر 

من باد

می بری از من و در حنجره ام می ماند 

بغض نشکسته ای از یک فریاد ...... 

تو کبوتر 

من تاک 

تو دلت مست غرور 

می پری سوی افق 

پای من مانده ولی در دل خاک ..... 

کاش می شد یک بار 

من به جای تو کبوتر بودم 

گر چه می دانم تقدیر 

سرنوشتم را این گونه رقم می زد و بس : 

من کبوتر

خواهم شکفت ... در میان لبخند های بی پایانت !

 و خواهم سرود ... تمام آرزوهایم را در نگاه مهربانت !

آنگاه اوج میگیرم در شادیهای راستین !

 و دل خواهم سپرد 

 ... به تمام باورهایت !

رها نمیکنم لحظه ای خیال سفر با تو را 

 پس اگر در امواج نیاز من شناور نمیشوی ...

 تنها , آتشفشان نگاه تنهایی ام را منجمد کن !

و از یاد نبر ... یکروز ...

من تمام دوری از تو را خواهم گریست

 ... در آغوش هماره پذیرایت !

 ... شاید اگر ...

مداد رنگی

مداد رنگی هایم را با تو قسمت می کنم تا سفید ها را رنگی کنیم . آبی برای خیال تو ، قرمز برای قلب من . صورتی برای نرمی تن تو ، سورمه ای برای آسمان شب من . سبز برای روییدن حس تو ، بنفش برای سردی دست من . زرد برای درخشش چشم تو ، قهوه ای برای لحظه های من...
مانده سیاه و سپید ! سیاه را تو بردار برای نه گفتن هایت ، سفید را من برای نوشتن هایم ! حالا بخوان...

همبازی من است هنوز آن عروسک ات

با این که پیر گشت بدون تو کودک ات

از جیک جیکِ صبح الی قار قار عصر

یادا بخیر بازی سلطان و دلقک ات

از کودکی مرام بزرگانه داشتی

چندان که هیچ دیده نمی دید کوچک ات

حتا کلاغ باغ تو بودن قشنگ بود

گاهی اگر حسود نمی شد مترسک ات

من تا هنوز می دَوَم و باورم شده است

دیگر نمی رسم به نخ باد باد کت

افعی شدم که گنج تو را ایمنی دهم

با سکه ام اگر چه نپایید قلک ات

سهم من از تو حادثه ای بود در کلام

با خویش از زبان ِ تو :

 شاعر مبارکت 

سوخت سوختم

تنم سیلی خور مرگ است و شب همدست این ارواح طوفانی ست

به دریا می روم امشب حرامیهای شب حرمت شکستند

وشالیزار دستانم لگدکوب مترسکهای ویرانی ست

تماشا کن مرا از چشم تو قد ناکشیده هر شب افتادم

من افتادم که برخیزم در این بازی به نام هر چه قربانی ست

بمان من در دل ویرانه ها در با تو بودن قصر می سازم

مسافر جان اقامت کن شبی در من منِ من بی تو ظلمانی ست

من از فقر عبث آلود دستانم برایت عشق می بافم

هرس کن بوسه هایم را که آفت خورده ی تقدیر پیشانی ست

بتازان اسب چشمت را برای تو هنوزم من همان دشتم

بتازانش بدون اسب چشمت دشت من دشت پریشانی ست

شب من حسرت عصیان دستان قشنگ توست نگاهم کن

به دنبال که می گردی خدا در چشم من در اوج عریانی ست

بتاز ای تک سوار من برای مرگ دل شب دشنه می سازد

برم گردان به آلاچیق چشمانت هوای کوچه طوفانی ست

دلتنگم از نبودن چشمت

نگاه كن

با يك مداد ساده دلم را سياه كن

مي دانم

اشتباه بزرگي ست عاشقي

با این همه به خاطر من اشتباه کن