رنگ سال گذشته را دارد همه ­ی لحظه ­های امسالم

سیصدو شصت و پنج حسرت را هم چنان می کشم به دنبالم

قهوه ­ات را بنوش و باور کن من به فنجان تو نمی گنجم

دیده ­ام در جهان ­نما چشمی که به تکرار می کِشد فالم

"یک نفر از غبار می­آید"! مژده تازه تو تکراری است

یک نفر از غبار آمده و زد زخم­های همیشه بر بالم

باز در جمع تازه اضداد حال و روزی نگفتنی دارم

هم نمی دانم از چه می خندم! هم نمی­دانم از چه می نالم

 راستی در هوای شرجی هم دیدن دوستان تماشایی ست

به غریبی قسم نمی دانم چه بگویم جز این که خوشحالم

دوستانی عمیق آمده­اند چهره ­هایی که غرق­شان شده­ ام

میوه ­های رسیده­ای که هنوز من به باغ کمال­شان کالم

آه چندی ست شعرهایم را جز برای خودم نمی­خوانم

شاید از بس صدایشان زده ­ام دوست دارند دوستان لالم

 ..عید است و می وزد نفس روشن بهار

جاریست آب و آینه از دامن بهار

آب زلال . آینه ی بید پیر شد

پلکی تکاند چشمت و شهری اسیر شد

 عید است از حوالی اسفند می روم

تا عشق . تا ترانه و لبخند می روم

آغوش می گشایم و آغاز می شوم

مثل دریچه رو به سحر باز می شوم

 عید است و باید از نفس گل مدد گرفت

از نغمه های قدسی بلبل مدد گرفت

باید ترانه صحبت پنهان ما شود

باید زبان عشق غزلخوان ما شود

باید کنار پنجره رفت و سپید شد

باید به بام عشق بر آمد. شهید شد

 عید است و من شبیه نگاه تو روشنم

سر شارم از بهار .پر از سرو  و سوسنم

جاریست از زلالی پیراهنم غزل

می بارد از نگاه و دل روشنم غزل

 عید است و عشق می وزد از چار سوی من

گل کرده رود گمشده ای در گلوی من

عید است و آسمان و زمین لاله پرور است

هفت آسمان سپیدی بال کبوتر است

پر گشته از زلالی خور شید ساغرم

سرشار از آسمان . پر بال کبوترم

گل می شوند ماسه و شن زیر پای من

کف می زنند برگ درختان برای من

دی رفته . خیمه در نفس عید می زنیم

عید است پنجه بر دف خور شید می زنیم

                                                 عيد شما مبارك

بهار را باور کن

باز کن پنجره ها را که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
و بهار
روی هر شاخه کنار هر برگ
شمع روشن کرده است
همه چلچله ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
کوچه یکپارچه آواز شده است
و درخت گیلاس
هدیه جشن اقاقی ها را
گل به دامن کرده ست
باز کن پنجره ها را ای دوست
هیچ یادت هست
که زمین را عطشی وحشی سوخت
برگ ها پژمردند
تشنگی با جگر خاک چه کرد
هیچ یادت هست
توی تاریکی شب های بلند
سیلی سرما با تاک چه کرد
با سرو سینه گلهای سپید
نیمه شب باد غضبناک چه کرد
هیچ یادت هست
حالیا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه تنگ
با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
خک جان یافته است
تو چرا سنگ شدی
تو چرا اینهمه دلتنگ شدی
باز کن پنجره ها را
و بهاران را
باور کن