هر چی فکر کردم دیدم نمیتونم از این نوشته ی حسین پناهی بگذرم

ما باید     ما باید     ما باید دوست بداریم

...............................................................................

ده دقیقه سکوت به احترام دوستان و نیاکانم

 غژ و غژ گهواره های کهنه و جرینگ جرینگ زنگوله ها

  دوست خوب من

وقتی مادری بمیرد قسمتی از فرزندانش را با خود زیر گل خواهد برد

ما باید مادرانمان را دوست بداریم

  وقتی اخم می کنند و بی دلیل وسایل خانه را به هم می ریزند

ما باید بدویم دستشان را بگیریم

تا مبادا که خدای نکرده تب کرده باشند

  ماباید پدرانمان را دوست بداریم

برایشان دمپایی مرغوب بخریم

  و وقتی دیدیم به نقطه ای خیره مانده اند برایشان یک استکان چای بریزیم

 پدران ‚ پدران ‚ پدرانمان را

  ما باید دوست بداریم

                                       زنده یاد حسین پناهی

فقط دو ساعت تا تحویل سال نو باقیست اما...

خورشید جاودانه می درخشد در مدار خویش

 مانیم که یا جای پای خود می نهیم و غروب می کنیم
 هر پسین
 این روشنای خاطر آشوب در افق های تاریک دوردست

  نگاه ساده فریب کیست که همراه با زمین

مرا به طلوعی دوباره می کشاند ؟

  ای راز

  ای رمز

ای همه روزهای عمر مرا اولین و آخرین                       زنده یاد حسین پناهی

آرام و بی‌صدا گام بر‌می‌داشت.
در اعماق سرد و تاریک اکنون خویش،
اندیشه‌ای بود گوییا خاموش!
نقش گنگ آرزوهای نهان‌اش،
بود شاید
کاین چنین پیدا
غلت می‌خورد در هذیان گرم خویش!
الهه‌ی سکوتی سرشارتر از خیال بود شاید کاین چنین به شهوت
به زیر سینه‌ی خویش می‌کشیدش!
گیج و عبوس گام برمی‌داشت.
در رویایی که از تنگنای پر پیچ و خم ذهن‌اش
رهی سخت دشوار می‌پویید.
در خیالی که از دالان دیوارهای پر سکوت‌اش
بی‌خیال و شاد چرخ می‌زد.
در بخارآلود خاکستری خام نگاه‌اش گام برمی‌داشت.
تنها، امیدی در دست داشت که مدام می‌فشردش؛
سیمایی گشاده که از روشنای‌اش، لبخند بروید
و زندگی در تولدی دوباره اوج گیرد!                                                              اسماعيل هاشمي

برخیز

برخیز و رختِ رخوتِ خوابِ خرابِ خویش برکن
که برهنه‌گی را شایسته‌تر
تا جامه‌ای تار و پودش نفرتی ناموزون
که چنین‌اش بافته‌ای
برخیز و کمرِ نگاهِ کورِ گور گسیخته‌ات بشکن
که سیاهی را بایسته‌تر
تا نمایی ذره ذره‌اش تاریِ ناهمگون
که چنین‌اش ساخته‌ای
بهمن بهمنانه 

مارها قورباغه ها را مي خوردند و قورباغه ها غمگين بودند